Η κρυμμένη γοητεία της άλλης όψης

Οι τρυφερές πριγκίπισσες του ντισνεϊκού πανθέου

έχουν κι άλλη πλευρά... Κρυφή και σέξυ!

Δυο ενδιαφέρουσες εκδοχές του καταπιεσμένου χαρακτήρα τους
σαν... αποκριάτικη πρόταση (μια ιδέα ρίχνουμε)

Τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς μεθαύριο και ο Dino σκέφτηκε να προτείνει στις φίλες του κάποια αποκριάτικα κουστούμια και μεταμφιέσεις εμπνευσμένες από τις καρτούν ηρωίδες του Ντίσνεϋ. Όχι κλασικά πράγματα. Οι γνωστές, γλυκερές και ρομαντικές ηρωίδες των κινηματογραφικών παραμυθιών από την άλλη τους πλευρά. Την άγνωστη… Άλλοτε κακές, στριμάδες και άλλοτε σέξυ, ερωτικές.

Διαλέξτε αυτό που ταιριάζει στα απωθημένα του χαρακτήρα σας.

Οι ρίζες των αποκριάτικων μεταμφιέσεων βρίσκονται σε πανάρχαια έθιμα, όπου πίσω από τη μάσκα ο καθένας άφηνε τον εαυτό του να εκφράσει ελεύθερα αυτό που έκρυβε και καταπίεζε στον κατά κοινωνική συνθήκη καθωσπρεπισμό.

Να, λοιπόν, η ευκαιρία της χρονιάς να απελευθερώσετε την Σταχτοπούτα, τη Χιονάτη, την Άριελ, τη Γιασμίν, τη Ραπουνζέλ κλπ που κρύβετε μέσα σας και που θα ήθελε να εκφραστεί με ρόλο κάπως διαφορετικό από αυτόν που της ανέθεσαν να παίξει στο καλό παραμύθι.

Τι έχετε να χάσετε, αν δοκιμάσετε; Αντίθετα, θα πρωτοτυπήσετε, όταν κυκλοφορούν ανάμεσά μας τόσοι άλλοι μασκαράδες  και χωρίς μουτσούνα, μάλιστα, ολόκληρο τον χρόνο και των οποίων οι προθέσεις απέναντί μας, κάθε άλλο παρά καλοπροαίρετες και χάριν αστεϊσμού είναι.

Για την ακρίβεια και να είμαστε ειλικρινείς οι προτάσεις μας δεν προέρχονται από πρόθεση των εμπνευστών και δημιουργών να προτείνουν αποκριάτικες μεταμφιέσεις.

Είναι έργα από δυο ταλαντούχους εικονογράφους, που με μαεστρία μεταμόρφωσαν τις γλυκές ηρωίδες από γνωστά παραμύθια καρτούν, κυρίως της εταιρείας Ντίσνεϋ, σε κακές και περιθωριακές φιγούρες ο ένας και σε λάγνες παρθένες ο άλλος.

Δυο λόγια για τους δημιουργούς, που τα οφείλουμε, άλλωστε, αφού “δανειστήκαμε” τα έργα τους ερήμην της πρόθεσής τους ή της μη πρόθεσής τους να μας τα δανείσουν, πιστεύοντας απλώς ότι αξίζει τον κόπο να τα προβάλουμε σαν δημοσιογραφικό υλικό, μην έχοντας κανένα σκοπό περεταίρω εκμετάλλευσής τους.

H πρώτη ενότητα “Οι κακές ηρωίδες του Ντίσνεϋ” αποτελείται από έργα του Τζεφτούνς (Τζεφ +[καρ]τουνς), του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Τζέφρυ Τόμας.

Είναι Αμερικανός και κατάγεται από την Βιρτζίνια, αλλά έχει γεννηθεί στην Ιαπωνία.

Τίτλος του πορτοφόλιο από όπου οι εικόνες “Twisted Princess” (Διαστρεβλωμένες πριγκίπισσες).

Η δεύτερη ενότητα (απαραίτητη η ιατρική συναίνεση για τους άρρενες έχοντες καρδιοαγγειακά προβλήματα) έχει τίτλο "Παρθένες και Σέξυ" και αποτελείται από έργα του γνωστού κομίστα εξωφύλλων σε διάφορα περιοδικά Τζ. Σκοτ Κάμπελ.

Ο Τζέφρυ Σκοτ Κάμπελ, που συνήθως υπογράφει σαν Τζεφ Κάμπελ είναι Αμερικανός καρτουνίστας γεννημένος στο Μίτσιγκαν.  Έχει συνεργαστεί σε εξώφυλλα της Μάρβελ και της DC. Τίτλος του πορτοφόλιο από όπου οι εικόνες του: “Fairy Tales Fantasies”.

Και οι δύο αυτοί καλλιτέχνες έχουν αναρτήσει τα έργα τους στην διαδικτυακή κοινότητα Deviant art (Αποκλίνουσα Τέχνη), μια κοινότητα καλλιτεχνών, που παρακάμπτει τους κανόνες της ακαδημαϊκής ζωγραφικής Τέχνης και βρίσκει εφαρμογή στις συνθέσεις της 9η Τέχνης, του Κόμικ.



 ΟΙ ΗΡΩΙΔΕΣ ΤΟΥ ΝΤΙΣΝΕΫ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΕΣ  (και μας το κρύβουν);


Μικρή γοργόνα, σου λέει ο άλλος. Με πιράνχας για κατοικίδιο;



Η Αλίκη έδειξε τον αληθινό τηςχαρακτήρα της όταν έφτασε στη Χώρα των Θαυμάτων.



Αυτήν την Γιασμίν ερωτεύθηκε ο Αλλαντίν;



Έτσι εξηγείται γιατί η Εσμεράλδα υπήρξε αντικείμενο πόθου του Κουασιμόδου



Άξια του αγαπημένου της Ρομπέν των Δασών, η λαίδη Μάριαν



Μεγάρα ή Μέγαιρα; Γιατί ο Ηρακλής είναι καλύτερος;



Η Νάλα, η βασιλική σύζυγος του βασιλιά των λιονταριών πρέπει να έχει και το πρέπον παρουσιαστικό
αγριάδας και ύφος αιμοβόρικο. Οι λιονταρίνες, εξάλλου κυνηγάνε. Οι λέοντες βασιλείς ασχολούν-
ται με τις υποθέσεις του κράτους της ζούγκλας τους.



Μάζεψε τα μαλλιά σου, Ραπουνζέλ!.. Έχεις γεμίσει τον κόσμο τρίχες, κορίτσι μου!

Η Μουλάν, εντάξει ,είναι πολεμίστρια και δικαιολογείται



Κι η Ποκαχόντας το ίδιο. Πολεμίστρια



Για αυτό βιαζόταν να φύγει από το πάρτυ η Σταχτοπούτα πριν από τα μεσάνυχτα!



Me Jane!... You Tarzan!.. Κια θα ακούς ό,τι σου λέω για να μαθαίνεις, γιατί θα σε πάρει και θα
σε σηκώσει. Διαφορετικά δεν θα γίνεις ποτέ βασιλιάς της ζούγκλας!



Καλέ, ληγμένη χρυσόσκονη χρησιμοπεί η Τίνκυ Μπελ; Πώς έγινε έτσι;



Οι επτά νάνοι είναι αυτοί, ή επτά καλικάντζαροι του στοιχειωμένου δάσους; Μια τέτοια Χιονάτη τους χρειάζονταν, όχι η άλλη με το "σεις" και με το "σας".



Οποία απογοήταυση του Τέρατος, για την Ωραία του!... Νύχια γαμψά, βλέμμα φονικό.

 

Ωρόρ.. Η Ωραία κοιμωμένη του Δάσους (Χαϊδαρίου). Χα!

ΠΟΛΥ ΠΑΡΘΕΝΕΣ, ΠΟΛΥ ΣΕΞΥ!
Αγαπημένη παραμυθένια ηρωίδα σε τέσσαρες εκδοχές του look της






Και μια κάπως διαφορετική Αλίκη, παρέα με την ανταγωνιστική παρουσία της
Queen of Hearts. Δεν μας χαλάει καθόλου που ο Λούις Κάρολ
δεν είχε φανταστεί ακριβώς έτσι τη Ντάμα-κούπα του παραμυθιού του.



Άν και δικιά μου Γαλάζια Νεράιδα ήταν έτσι, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα
να ήμουν Πινόκιο. Εσείς θα είχατε;



Πετάει η ομάδα με μια τέτοια Γιασμίν. Συμφωνεί -καθώς βλέπετε-
και το πνεύμα του λυχναριού.



Ολόκληρο το Λονδίνο στα πόδια της ιπτάμενης Γουέντυ. Ας μην την κρατούσε
ο Πήτερ Παν από το χέρι!



Δεν βάζουν τέτοια κορίτσια σαν την Γουέντυ να περπατήσουν στη σανίδα,
Κάπταιν Χουκ, παλιοπειρατή!.. Ευτυχώς, που καταφτάνει γοργά ο ήρωάς μας:
ο Πήτερ Παν!





Φωτογραφικό ντοκουμέντο, όπου ο πονόψυχος ξυλοκόπος αφήνει τη Χιονάτη να
το σκάσει τρέχοντας στο πυκνό και άγριο δάσος. Ευτυχώς για αυτήν που ο κακός
λύκος παίζει στο παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας.



Η κακιά βασίλισσα-μάγισσα μόλις πληροφορήθηκε από τη μουτσούνα στον καθρέφτη
ότι η Χιονάτη ζει και όσον ούπω θα βασιλεύει κι όλας στη θέση της. Ξέχωρα, που ο έχων φίνο 
γούστο καθρέφτης, της πέταξε κατάμουτρα ότι η Χιονάτη είναι και ομορφότερη. (Προσωπικά,
δεν συμφωνώ με τον καθρέφτη).



Στιγμές αγωνίας για τους γνωρίζοντες το παραμύθι. Η κακιά βασίλισσα-μάγισσα
μεταμορφωμένη σε γριά, μόλις έδωσε το φαρμακωμένο μήλο στην άδολη Χιονάτη.


Ακολουθούν τρία στιγμιότυπα από την πολυάσχολη καθημερινότητα της Άριελ, της γνωστής και ως Μικρής Γοργόνας, ηρωίδας στο ομώνυμο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.



Ενώ ποζάρει για τον ανδριάντα της στο λιμάνι της Κοπεγχάγης.
Τον προηγούμενο τον έχει φάει η αρμύρα.




Σε στιγμές περισυλλογής, ενώ τη βασανίζει ακόμα το υπαρξιακό της ερώτημα:
"Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος, καλέ μου;"




Ενώ ντύνεται (;!) και στολίζεται να βγει για shopping therapy.



Οι πολεμικές τέχνες έχουν τη θεά τους.
Τη λενε Μουλάν.

Τι κι αν είναι μικρή στο δέμας; Αστράφτει το χρυσάφι πάνω της (για την ακρίβεια
η μαγική χρυσόσκονη). Τη χρυσόσκονη της Ντίγκυ Μπελ, μάλλον ορέγεται ο
Κάπταιν Κουκ, επειδή το κορίτσι του πέφτει κομμάτι μικρούλικο.

Ω, πόσο όμορφος θα πρέπει να είναι ο μικρόκοσμος με κάτι τέτοια πλάσματατα σαν
την Τοσοδούλα και την αμέσως πιο πάνω ομοιοϋψή της Ντίνγκυ Μπελ!



Τρεις αρκούδες του προγράμματος προστασίας "Αρκτούρος", ενώ περιεργάζονται το
περίεργο πλάσμα που έφαγε το φαϊ τους και κοιμόταν στο κρεβάτι της μικρότερες
από αυτές. Εδώ, η αποκριάτικη πρότασή μας περιλαμβάνει και τις αρκούδες, επειδή
χωρίς αυτές, το τι θέλει να πει ο μύθος δεν είναι αντιληπτόν.



Ραπουνζέλ: Ο μύθος λέει ότι έρριξε τήν πλούσια κόμη της από το παραθύρι της για να
βοηθήσει τον καλό της να σκαρφαλώσει κρυφά στην κάμαρα του πύργου που την
κρατούσαν φυλακισμένη.
Με τέτοιο μαλλί θα μπορούσαμε να την μπερδέψουμε με τη λαίδη Γκοντάιβα, αλλά
η λαίδη δεν έπαιξε σε καρτούν. Μόνο σε κανονική ταινία.



Στο μεσαίο πλατύσκαλο διακρίνεται ευκρινώς το απολεσθέν κρυσταλένιο γοβάκι της
Σταχτοπούτας. Θα το προσέξατε ασφαλώς, αφού ήταν το μοναδικό στοιχείο χάρη στο
οποίο ο πρίγκιπας του συγκεκριμένου παραμυθιού κατόρθωσε να εντοπίσει την ονειρική
οπτασία με την οποία χόρευε αποκλειστικώς έως τα μεσάνυχτα παρά ένα λεπτό.



Η Σταχτοπούτα βγάζει και το άλλο κρυσταλένιο γοβάκι της για να μπορεί να τρέξει
αποτελεσματικότερα, ενώ η μαγική τουαλέτα της αρχίζει σιγά-σιγά να εξαφανίζεται.

Αν επιλέξετε να υποδυθείτε την Ωραία με το προτεινόμενο κουστούμι, φροντίστε
ο συνοδός σας να έχει δεχτεί προηγουμένως να θέλει να παίξει τον ρόλο του
Τέρατος φορώντας το προτεινόμενογια αυτόν κουστούμι, γιατί αν επιμένει να ντυθεί
αναλόγως με σας ως τέρας, τότε, μπρρρ... Φρίκη!

Ολοκληρώνουμε το αφιέρωμα με μια πρόταση για Ωραία Κοιμωμένη συνοδευόμενη
από το απαραίτητο ντεκόρ, ώστε ν γίνει κατανοητή η αμφίεσή σας.

Αυτά.

Να 'σαι καλά, αγαπητέ κύριε Σκοτ Κάμπελ με τις ωραίες εικονογραφήσεις σου που τις χρησιμοποιήσαμε σαν αποκριάτικες ιδέες.

"Αστέρια" στον θόλο του "Αττικόν"

Πριν από λίγες μέρες εμπρηστές με νοοτροπία βανδαλικών ορδών, επωφελούμενοι  της παλλαϊκής διαδήλωσης, αποπειράθηκαν να κάψουν ολοσχερώς κι ολότελα αναίτια ένα από τα λίγα στολίδια πολιτισμού που έχουν απομείνει να κοσμούν την Αθήνα. Τον κινηματογράφο “Αττικόν” στην οδό Σταδίου.

Ευτυχώς δεν τα κατάφεραν και διπλά ευτυχώς, που δεν υπήρξε ούτε απώλεια ανθρώπινης ζωής από το καταστροφικό τους μένος.

Οι ζημιές θα αποκατασταθούν κι ο κινηματογράφος θα ξαναλειτουργήσει γιατί τούτο επιβάλλεται από πολιτιστική επιταγή.

Το “Αττικόν” δεν είναι μόνο ο πολυτελέστερος κινηματογράφος στην Αθήνα -ο απόλυτος ορισμός του αριστοκρατικού σινεμά- με την ανακτορική πολυτέλεια των χώρων του. Είναι και ο παλαιότερος εν λειτουργία κινηματογράφος της Αθήνας και μετράει σαν κτίσμα σχεδόν έναν αιώνα ζωής. Πριν από το “Αττικόν” είχαν προϋπάρξει κι άλλες κινηματογραφικές αίθουσες, όλες μέσα στην περίμετρο του κέντρου της πόλης, που λέμε σήμερα “ιστορικό κέντρο”.

Η μπουλντόζα της ανοικοδόμησης, όμως, λες και τα μοντέρνα κτίρια κάνουν μια πόλη σύγχρονη, είχε φροντίσει με ανελέητες επιδρομές στις καταστροφικές δεκαετίες του ’60 και του ’70 να τις ισοπεδώσει, προκειμένου να σηκωθούν στη θέση τους κτίσματα που ελάχιστα συνέβαλαν στην αρχιτεκτονική προσωπικότητα της Αθήνας.

Το κτιριακό συγκρότημα μέσα στο οποίο βρίσκεται  το “Αττικόν” πρόλαβε να χαρακτηριστεί διατηρητέο και να διασωθεί.

ΕΡΓΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Μεταξύ 1870-1881 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Έρεστ Τσίλλερ  αναγέρθηκε σε οικόπεδο στη γωνία Σταδίου και Αγίου Γεωργίου (σήμερα Χρήστου Λαδά) για λογαριασμό του Χιώτη τραπεζίτη Σταματίου Δεκόζη-Βούρου κτιριακό συγκρότημα εκλεκτικιστικού ρυθμού.  Κατά το 1900, σύμφωνα με το Αρχείο της Εφορίας Νεοτέρων Μνημείων, στεγάζονταν εκεί το φαρμακείο του Σ. Βαλτή (αναφέρεται ήδη από το 1891), το κουρείο του Λ. Μουσίου και το εμπορικό κατάστημα «ειδών Κίνας» του Π. Γεωργιάδη, ενώ για ένα διάστημα έως το 1914, φιλοξενήθηκε το νεοπαγές Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.

Μέσα στην ίδια χρονιά, το 1914, αποφασίστηκε από την ιδιοκτησία του κτιριακού συγκροτήματος μια κτιριακή προσθήκη στον αθέατο πίσω ακάλυπτο χώρο του κτίσματος, αλλά με είσοδο στην όψη του συγκροτήματος. Η κτιριακή αυτή προσθήκη έμελλε να καλύψει ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία των κινηματογραφικών αιθουσών της Αθήνας, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας γενικότερα.

Το πρόσθετο κτίσμα φέρει αρχικά την υπογραφή του μηχανικού Δ. Χέλμη, που έκανε τη στατική μελέτη, ενώ η ολοκλήρωση του έργου υπογράφεται από τον μεγάλο Έλληνα αρχιτέκτονα και πολεοδόμου Αλέξανδρο Νικολούδη.

Ο Νικολούδης ασχολήθηκε κυρίως με την εσωτερική διαρρύθμιση και διακόσμηση του κτίσματος, που έμελλε να λειτουργήσει σαν θέατρο. Του έδωσε ρυθμό νεομπαρόκ, που ήταν της μόδας στην δυτικοευρωπαϊκή αρχιτεκτονική και το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία του κινηματοθέατρου “Αττικόν”, ενός από τους πιο όμορφους και πιο αριστοκρατικούς κινηματογράφους στην Ευρώπη του μεσοπολέμου.

Στους χώρους υποδοχής και στην αίθουσα του συγκεντρωνόταν η ελίτ της αθηναϊκής κοινωνίας κάθε φορά που δινόταν στον κινηματογράφο κάποια επίσημη πρεμιέρα. Και δεν ήταν λίγες τέτοιες πρεμιέρες όπου στρωνόταν το κόκκινο χαλί για τους προσκεκλημένους. Κάποιες από αυτές τις κοσμικές πρεμιέρες ήταν και παγκόσμιες!

Η παρουσία του βασι-
λιά και του διαδόχου
σε κάποια πρεμιέρα
ήταν μιας πρώτης τά-
ξεως διαφήμιση για
το κύρος του κινημα-
τογράφου.

«…Διαθέτει αίθουσαν κομψήν και θερμασμένην με καλοριφέρ,. Δικαίως δε, χαρακτηρίζεται ως κέντρον του άνθους της αθηναϊκής κοινωνίας, του διπλωματικού σώματος, της Αυλής, κέντρον του καλλιτεχνικού κόσμου…» (“Χρόνος” 10 Μαΐου 1912, αλλά είναι φανερό, λόγω χρονολογίας, ότι το ρεπορτάζ δεν αναφερόταν στο γνωστό μας “Αττικόν”, αλλά περί αυτού γράφουμε λίγο πιο κάτω).

Αρχικά, από το 1916 λειτούργησε σαν θέατρο και από το 1918 μετατράπηκε σε κινηματογραφική αίθουσα, αν και αρκετές φορές στα επόμενα χρόνια ανέβηκαν στη σκηνή του και μουσικές παραστάσεις.

Η ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του το “Αττικόν” είχε 750 θέσεις στην πλατεία, 200 στα πλευρικά θεωρεία της πλατείας, άλλες 200 στα υπερυψωμένα και 200 στον εξώστη. Σήμερα διαθέτει συνολικά 800 θέσεις.

Επισημαίνει ο Ιάσων Τριανταφυλλίδης: «Το “Αττικόν” ήταν πάντα ο μεγάλος αθηναϊκός κινηματογράφος. Η ίδια του η κατασκευή σε προδιαθέτει για αυτό. Μεγάλες πρεμιέρες και κινηματογραφικά γεγονότα γράφτηκαν στην αίθουσά του. Το 1961, έξω από το “Αττικόν” ένα άγημα Ναυτικού περίμενε την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην πρεμιέρα της ταινίας “Η Αλίκη στο Ναυτικό”, ενώ ο κόσμος γύρω παραληρούσε…» (“Στο τέλος μιλάει το πανί”, Εκδόσεις ΑΜΜΟΣ, 1997). Στο σημείο αυτό, ας επιτραπεί στον “Dino”, μ’ όλο που δεν δηλώνει ιστορικός του ελληνικού κινηματογράφου, να ισχυριστεί (για πολλούς λόγους που συνηγορούν στον ισχυρισμό του) ότι είναι δύσκολο έως απίθανο η πρεμιέρα της ταινίας αυτής να δόθηκε στο “Αττικόν” και μάλιστα με τις παράτες ενός ναυτικού αγήματος. Φυσικά σαν “φιλομαθής”, που λέει πως είναι, θα επιθυμούσε σφόδρα να μάθει αν έχει λάθος πληροφόρηση. Ήταν τόσο μικρός τότε, για να έχει ιδίαν άποψη του γεγονότος!

Μια μικρή ιστορική παρένθεση, άγνωστη ίσως στους περισσότερους: Το “Αττικόν” προϋπήρχε της δημιουργίας του!

Απέναντι, από τον σημερινό κινηματογράφο, στον αριθμό 26 (αναφέρεται και ως 20 ή 18) της οδού Σταδίου υπήρχε ένας άλλος μικρός κινηματογράφος-κομψοτέχνημα όπου σύχναζε η υψηλή κοινωνία της Αθήνας με την ονομασία “Αττικόν”, που λειτούργησε από το 1911 έως το 1918, οπόταν μεταφέρθηκε στην απέναντι πλευρά του δρόμου, δηλαδή στη σημερινή του θέση, Σταδίου 19. Επρόκειτο για ένα καλοκαιρινό θέατρο, το θέατρο “Τσόχα” που είχε αναγερθεί το 1893 και το 1911, ενώ είχε απομείνει ερείπιο αγοράστηκε από ομάδα επιχειρηματιών που το ανακαίνισε και το λειτούργησε ως θερινό μεν, αλλά με δυνατότητα να στεγάζεται τον χειμώνα και ως εκ τούτου να θεωρείται αίθουσα. Την πληροφορία την αντλήσαμε από την πολύ κατατοπιστική και λεπτομερή μελέτη του Χαρίλαου Πατέρα “Οι κινηματογράφοι της Αθήνας  1896-2006” έκδοση του περιοδικού “Συλλογές” (2006).



Η προβολή της ταινίας "Ουδέν
νεότερον από το Δυτικό Μέτω-
πο" (1930) υπήρξε αιτία ταραχών
από ακροδεξιά στοιχεία.



Ήταν ακόμα η εποχή του βωβού κινηματογράφου και από το πανί της οθόνης του παρέλασαν όλες οι μεγάλες ντίβες του παγκόσμιου κινηματογράφου σε πρεμιέρες χολλυγουντιανής λαμπρότητας, μεγάλα κοσμικά γεγονότα για την μικρή ακόμα, τότε, Αθήνα της “Μπελ Επόκ”.

Το 1929 την εκμετάλλευση της αίθουσας την αναλαμβάνει η κινηματογραφική δυναστεία των αδελφών Σκούρα εκ των οποίων ο Σπύρος στις ΗΠΑ είναι από τα κορυφαία στελέχη της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας και πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας 20th Century Fox (1942-1962, τον “έφαγε” η παταγώδης οικονομική αποτυχία της “Κλεοπάτρας”).

Την ίδια χρονιά, δηλαδή το 1929, με πρεμιέρα που δίνεται στις 22 Οκτωβρίου, το “Αττικόν”, προβάλλει πρώτο πριν από κάθε άλλον ελληνικό κινηματογράφο ομιλούσα ταινία.

Είναι το “Fox Movietone Follies” του Ντέηβιντ Μπάτλερ. «…ένα πρόγραμμα εγκυκλοπαιδικού και καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος που το αποτελούσαν επίκαιρα και μία επιθεώρησι του Νέου Κόσμου, η περίφημος “Φοξ Φόλλις”…» (Φρίξος Ηλιάδης, “Ο Ελληνικός Κινηματογράφος 1906-1960, έκδοση του περιοδικού “Φαντασία και Αίσθημα”, σελ. 31).



Η πρώτη οθόνη του "Αττικόν" που επέζησε των ανακαινίσεων της αίθουσας
έως στις αρχές της δεκαετίας του '50 όταν χρειάστηκε να διαμορφωθεί κατάλ-
λα΄, ώστε να μπορεί να προβάλλει cinemascope ταινίες.



Για να φτάσει σε αυτό το προκείμενο, δηλαδή στο να είναι εφάμιλλη των πολυτελών αιθουσών της Ευρώπης και με ανταγωνιστικές τεχνικές προδιαγραφές, η νέα ιδιοκτησία του “Αττικόν” προέβη σε πολλές ριζικές ανακαινίσεις στο εσωτερικό ώστε να «…είναι ίσως ένα από τα ολίγα καλά κινηματοθέατρα της Ευρώπης. Μία αίθουσα ευρύχωρος, η εντός της οποίας κυκλοφορία είναι κάτι περισσότερον και από άνετος με διαδρόμους και εξόδους ευρείς, πολλούς, σπάνια και εις την Ευρώπην, την οποίαν έχομεν εις το κάθε τι ως υπόδειγμα. Η τάξις με την οποίαν τα πάντα είναι διαρρυθμισμένα, είναι υποδειγματική. Πολυτέλεια, καθαριότης, άνεσις, ασφάλεια είναι όλα ζηλευτά…»  (“Κινηματογραφικός Αστήρ” 17/11/1929).

Η ίδια (;) κινηματογραφική επιθεώρηση στο πανηγυρικό τεύχος του 1960 επαναλαμβάνει περίπου τα ίδια. «…Η ωραιοτέρα αίθουσα κινηματοθεάτρου. Από της εισόδου μέχρις της αιθούσης ο θεατής αισθάνεται ότι θα ψυχαγωγηθή. Καθίσματα καινουργή, πολυτελή, αναπαυτικά. Ακουστική θαυμασία, προβολή επί ευρυτάτης οθόνης πλάτους 14 μέτρων, αρτία…»

Στη δεκαετία του ’30 το υπόγειο του κτιρίου διαμορφώνεται σε κινηματογράφο κι αυτό και ονομάζεται “Απόλλων”.

Στην Κατοχή και οι δυο κινηματογράφοι επιτάσσονται από τους Γερμανούς και λειτουργούν αποκλειστικά σαν κινηματογραφικές αίθουσες για την ψυχαγωγία των κατακτητών. “Σολντάτεν Κίνο Βικτόρια” μετονομάζεται το “Αττικόν” και “Σολντάτεν Κίνο Απόλλο” ο “Απόλλων”. Μετά την Απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1944 στο “Αττικόν” επανέρχεται το όνομα του και επαναλειτουργεί αμέσως. Ο “Απόλλων” μετατρέπεται σε αποθηκευτικό χώρο, όπου φυλασσόταν μέρος των Αρχείων του Κράτους για τα επόμενα σχεδόν 20 χρόνια.

Μια ακόμα πρωτιά κερδίζει το “Αττικόν” στην κινηματογραφική σεζόν 1953-54. Είναι και πάλι η πρώτη ελληνική αίθουσα που προβάλλει ταινία με σύστημα “Σινεμασκόπ”. Ένα σύστημα προβολής σε ευρεία οθόνη κι ελαφρώς κοίλη, όπου δίνει στον θεατή την αίσθηση του βάθους πεδίου. Πρόκειται για τον “ Χιτώνα”, την πρώτη ταινία γυρισμένη σε σινεμασκόπ.

Όντας, δε, το φιλμ παραγωγή της Fox, οι αδελφοί Σκούρα κράτησαν την αποκλειστικότητα της πρωτιάς επί ελληνικού εδάφους για τη ναυαρχίδα των κινηματογραφικών αιθουσών των οποίων είχαν τη διανομή.

Η γερμανική διαφημιστική αφίσα της ταινίας δείχνει με παραστατικό γραφισμό την προβολή της ταινίας πάνω σε επιμήκη κοίλη οθόνη, όπου δημιουργείται η ψευδαίσθηση του βάθους πεδίου στον θεατή. Στο "Αττικόν" η οθόνη ανακατασκευάστηκε προκειμένου να προβάλλονται σε αυτή ταινίες σινεμασκόπ χωρίς τις μαύρες λωρίδες από πάνω και από κάτω της εικόνας,

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 επαναλειτουργεί και ο “Απόλλων” με διαφορετική αισθητική αντίληψη στη διακόσμησή του ακολουθώντας τα ρεύματα της εποχής επιδιώκοντας να κρατήσει στην κινηματογραφική πιάτσα του κέντρου τις νεότερες γενιές οι οποίες έδειχναν μια προτίμηση στους καινούργιους κινηματογράφους, που άνοιγαν σαν τα μανιτάρια στην περιφέρεια της Αθήνας με ποιοτικές παροχές αιθουσών α’ προβολής και αισθητική διακόσμησης “sixties style ”. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας ο “Απόλλων” εγκαθιστά ένα πρωτοποριακό ηχητικό σύστημα τεσσάρων μεγαφώνων το TOD-A-O 70mm, που βελτίωνε τον απλό στερεοφωνικό ήχο. Δεν ακολουθήθηκε από άλλους κινηματογράφους μιας και το σύστημα Dolby Surround και το τελευταία το digital virtual surround το υπερκέρασαν.

Το 1982 το “Αττικόν” ανακαινίστηκε ριζικά, όπου άλλαξε και ο πολυέλαιος στο ταβάνι του, το σήμα κατατεθέν της αίθουσας. Η παρακμή των κινηματογραφικών αιθουσών από την εισβολή της τηλεόρασης και των επερχομένων βιντεοκλάμπ, επέβαλε την στρατηγική της αντεπίθεσης.

Η κινηματογραφική βιομηχανία πρόσθετε νέα όπλα στο τεχνολογικό της οπλοστάσιο, όλο και πιο εντυπωσιακά, ενώ παράλληλα η θεματολογία της καλούνταν να τα αξιοποιήσει με ταινίες, που μόνο σε μια κινηματογραφική αίθουσα θα μπορούσαν να προσφέρουν το μέγιστο της απόλαυσης. Για τούτο και οι κινηματογραφικές αίθουσες από τη  μια μεριά θα έπρεπε να είναι έτοιμες να προβάλουν αυτές τις ταινίες και από την άλλη να προσφέρουν και τη μεγαλύτερη δυνατή άνεση στον θεατή να τις παρακολουθήσει, σαν από τον καναπέ του.

Η ανακαίνιση του “Αττικόν” πήγε ακόμα παραπέρα: να συντηρήσει στην αίσθηση του κοινού, που θα φιλοξενούσε,  την ιεροτελεστία της εξόδου του προκειμένου να παρακολουθήσει μια κινηματογραφική ταινία, όπως τα παλιά, τα προπολεμικά χρόνια, όταν η έξοδος για σινεμά ήταν το γεγονός της εβδομάδας. Ο δε διάκοσμος της εισόδου, του φουαγιέ και της αίθουσας, πράγματι προδιέθεταν για μια τέτοια ιεροτελεστία.

Και κάτι ακόμα.

ΟΔΟΣ ΣΤΑΔΙΟΥ: ΜΙΑ ΥΠΑΙΘΡΙΑ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ

Μέσα στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, όπου η κινηματογραφική ψυχαγωγία είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό στην κινηματογραφική πιάτσα της Σταδίου, οι κινηματογράφοι του δρόμου το “Αττικόν” και ο “Απόλλων”, απέναντί τους ο “Έσπερος”, λίγο πιο κάτω το “Άστορ”, ο “Ορφέας” μετά την πλατεία Κλαυθμώνος και λιγότερο το υπόγειο σινεμά “Άστυ” με κύρια είσοδο από την Κοραή, υπήρξαν μια χάρμα οφθαλμών υπαίθρια πινακοθήκη εντυπωσιακών κινηματογραφικών γιγαντοαφισών, που κάθε Δευτέρα άλλαζαν με καινούργιες.

Πραγματικά χαρούμενες πολύχρωμες γιγάντιες πινελιές στο δρόμο με τα σκουρόχρωμα παλιά κτίρια, πανέμορφα, ωστόσο κι αυτά. Και στο “ντεκόρ”, όπως λεγόταν στη γλώσσα της καλλιτεχνικής πιάτσας, το “Αττικόν” αν και δεν υπήρξε πρωτοπόρο, συντήρησε μέσα σε αυτές τις δυο δεκαετίες κατά τον πιο δυναμικό τρόπο την παράδοση που είχε αρχίσει να δημιουργείται από τη δεκαετία του ’30 στις γιγαντοαφίσες της εισόδου των κινηματογράφων με γιγαντιαία ντεκόρ που κάλυπταν όλο το πλάτος της πρόσοψης, ενώ όχι λίγες φορές οι ντεκουπαρισμένες φιγούρες  του ντεκόρ άγγιζαν το πεζοδρόμιο.

Το εργαστήρι που φτιάχνονταν οι γιγαντοαφίσες, τα ντεκόρ, βρισκόταν ακριβώς πίσω από το σινεμά. Σε μια μικρή αυλή στον ακάλυπτο χώρο που είχε απομείνει και στο ημιυπόγειο. Εκεί τελάρωναν τα χαρτιά, τα ζωγράφιζαν, τα χρωμάτιζαν και μεσάνυχτα της Κυριακής τα έστηναν στην πρόσοψη του “Αττικόν” και του “Απόλλωνα”. Ήταν το εργαστήρι του Γιώργου Βακιρτζή, του κορυφαίου κατά κοινή ομολογία ζωγράφου στο χώρο της γιγαντοαφίσας και του Μεμά Τουλιάτου, που μετά την αποχώρηση του Βακιρτζή απόμενε μόνος του με κάνα δυο βοηθούς να συνεχίζει για μερικά ακόμα χρόνια.

Ύστερα ήρθαν τα ψηφιακά πλότερ που αντικατέστησαν την τέχνη και το μεράκι των μαστόρων…

Κλείσανε ή άλλαξαν χρήση και τα πιο πολλά σινεμά που χρηματοδοτούσαν αυτήν την “Τέχνη δρόμου”, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία στην οποία σύντομα θα επανέλθουμε.

Κείμενο:
Γιώργος Βλάχος

Φωτογραφικό υλικό:

Ο Κινηματογράφος στην Ελλάδα, Δανιήλ Ορφανουδάκης, 1998

Στα παλιά τα σινεμά, Νίκος Θεοδoσίου, 2000

Η ζωγραφική στο δρόμο, Γιγαντοαφίσες του Γιώργου Βακιρτζή, Γκαλερί Νέες Μορφές, 1993

Γιγαντοαφίσες Κινηματογράφου του Γιώργου Βακιρτζή (χωρίς στοιχεία έκδοσης, πιθανώς τέλη δεκαετίας '60)

Κινηματογράφοι της Αθήνας, Χαρίλαος Πατέρας 2006

Ρεπορταζιακή φωτογραφία του εμπρησμού του "Αττικόν" από αρχείο εικόνων google

Αρχείο Γ. Βλάχου

Ένα “κλικ” πριν ενωθούν τα χείλη

Γιορτή των ερωτευμένων είναι σήμερα, λες κι οι ερωτευμένοι χρειάζονται κάποια γιορτή για να θυμούνται ότι είναι ερωτευμένοι. Λες και χρειάζονται κάποιον άγιο -μεγάλη η χάρη του εορτάζοντος Βαλεντίνου- να προστατεύει τον έρωτά τους.

Ο Dino, δηλώνει βαθειά ερωτευμένος, αλλά δεν θα προσφέρει ούτε λουλούδια, ούτε γλυκά σήμερα στην αγαπημένη του. Δεν χρειάζεται να δώσει τέτοιου είδους αποδείξεις  για αυτό που νιώθει.

Με ένα απλό ζεστό φιλί σε μια αναπάντεχη στιγμή κάθε μέρας, με ένα τρυφερό σφίξιμο στα μπλεγμένα δάχτυλα των χεριών μας, με ένα ψιθυριστό “σ’ αγαπώ” κοιτάζοντάς την στα μάτια, εκφράζονται τα πάντα γιορτάζοντας κάθε μέρα, χωρίς άλλες επιβεβαιώσεις  και συμβατικά δώρα… 

Φτάνει έως εδώ:  “Άρλεκιν” το κάναμε!

Ωστόσο, με αφορμή αυτή τη γιορτή, ο Dino παρουσιάζει σε τρία μέρη ένα μικρό αφιέρωμα, σχετικό με τη θεματολογία του, στον πιο εμβληματικό τρόπο εκδήλωσης αγάπης γενικότερα και του έρωτα ειδικότερα: στο φιλί.

Διάσημα φιλιά σε άσπρο-μαύρο

από τον παλιό κινηματογράφο

Ο κινηματογράφος είναι εικόνα και μια εικόνα λέει όσα χίλιες λέξεις. Ας κόψουμε κάτι, ας πούμε όσα λένε π.χ. 980 λέξεις, γιατί χρειαζόμαστε και τη λεζάντα που θα επεξηγεί το τι, πού, πότε της εικόνας. Αυτές τις π.χ. 980 λέξεις απολαύστε τις, όπως τις περιγράφουν οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες από τον παλιό κλασικό κινηματογράφο, ένα καρέ πριν τα χείλη των πρωταγωνιστών ενωθούν σε ένα ερωτικό φιλί γεμάτο πάθος. Από τα πιο διάσημα της… φιλικής κινηματογραφικής ανθολογίας.



"Camille" ( Κυρία με τις Καμέλιες), 1921
Άλα Καζίμοβα και Ροντόλφο Βαλεντίνο.
Τιμής ένεκεν αρχίσαμε το αφιέρωμα με τον εκ του
επιθέτου σήμερα εορτάζοντος. Και συνεχίζουμε με το ίδιο.





"The Son of the Sheik" (Ο Γιος του Σεϊχη), 1926



"The Divorce" (Το Διαζύγιο), 1930
Νόρμα Σήρερ και Τσέστερ Μόρρις



"White Cargo" (Λευκό Φορτίο), 1942
Χέιντυ Λαμάρ και Ρίτσαρντ Κάρλσον



"Ben Hur" (Μπεν Χουρ), 1925
Κάρμελ Μέιερς και Ραϋμόν Νοβάρο




"Το φίλημα" (1929)

Γκρέτα Γκάρμπο και Λου Έιρις



"Gone with the Wind" (Όσα παίρνει ο Άνεμος),  1939
Κλαρκ Γκέιμπλ και Βίβιαν Λη



"Jhonny Eager" (Αιχμάλωτοι του Πόθου), 1942
Λάνα ΄Τέρνερ και Ρόμπερτ Ταίηλορ



"Tarzan and his Mate" (O Ταρζάν κι η σύντροφός του), 1934
Τζώννυ Βαϊσμύλλερ και Μωρήν Ο' Σάλλιβαν. Η αποκαλυπτικά
τολμηρή εμφάνιση της σέξυ δεσποινάδς Ο' Σάλλιβαν ανάγκασε την "σύντροφο"
του Ταρζάν στην επόμενη ταινία να φορέσει ολόσωμη... τουαλέτα ζούγκλας.



πάνω: "Souzan Lenox, her Fall and Rise", 1931
Γκρέτα Γκάρμπο και Κλαρκ Γκέιμπλ
κάτω: "Flesh and Devil" (Σαρξ και Διάβολος), 1926
Τζων Γκίλμπερτ και Γκρέτα Γκάρμπο



"Camille" (Η Κυρία με τις Καμέλιες), (1937)
Ρόμπερτ Ταίηλορ και Γκρέτα Γκάρμπο.



"Rio Rita" (1929)



"Άστέρω", 1929
Αλίκη Θεοδωρίδου και Κώστας Μουσούρης

            Και επιτέλους, το all times classic  κινηματογραφικό περιπαθές άγγιγμα των χειλιών!

"From here to Eternity" (Όσο υπάρχουν άνθρωποι), 1953
Ντέμπορα Κερρ και Μπαρτ Λάνκαστερ

                   Cut!.... Moter, stop!... Αυλαία!... Φώτα!

                       THE (HAPPY) END